2.10.13

MJV - Ik over de toekomst

De komende maand zullen er vijf stukken verschijnen die over mij gaan. Vanwege het feit dat ik binnen de doelgroep van deze maand val, maar ook vanwege het feit dat dit een persoonlijke blog is. Ik deel graag over vijf onderwerpen mijn ervaringen met jullie, maar vind het uiteraard meer dan leuk als je in de comments ook jouw ervaringen deelt. Op die manier kan ik tegen het einde van de maand die namelijk verwerken in overzichtsartikelen. De vijf onderwerpen zijn: de toekomst, onzekerheden, kleding, hormonen, en relaties.

Toekomstdromen. Ik heb er meer dan genoeg van. Mijn moeder heeft me altijd voorgehouden dat ik kon doen wat ik wilde in het leven. Evenals mijn vader die bij ons woonde (mijn 'echte' ouders zijn gescheiden). Geen droom was te klein, ik mocht alles sturen in de richting die mij het beste leek. Daar werd ik heel gelukkig van, het voelde ontzettend vrij. Nooit voelde ik me in enige zin beperkt door het vrouw-zijn, zoals in voorgaande generaties soms wel het geval was. Er was gewoon geen aandacht voor in ons gezin. Het was niet vanzelfsprekend dat ik ging trouwen, kinderen krijgen, om vervolgens op hen te gaan passen. Er werd eigenlijk niet veel over gesproken. Ja, misschien soms grappend, zo van, we willen toch graag kleinkinderen. Maar ik voel me altijd vrij om te doen wat ik maar wil, voel me ook oprecht dat als ik me er zelf toe zou zetten, ik alles kan bereiken in het leven.


Dat is dan misschien weer een valkuil, geloven dat alles kan. Want als je bepaalde dromen dan niet waar maakt, zou het volledig aan jezelf te wijten zijn. Alles is immers mogelijk. Van die druk heb ik last. Mijn dromen zijn te groot, denk ik weleens. Juist omdat ik, als inmiddels jonge vrouw, het idee heb dat ik alles kan en zal gaan combineren. Een flitsende carrière, het liefst een eigen bedrijf, wonen over de hele wereld, een gezonde relatie, kinderen die een glanzende toekomst tegemoet gaan en zielsgelukkig zijn, daar bovenop dan ook nog een mooi huis dat helemaal onderhouden is.

Nou sorry, maar ik geloof het zelf niet eens meer. Dat neemt niet weg dat ik 'ergens' druk vandaan voel komen om dit wel allemaal te combineren. Dan lees ik over feministes als Joke Smit die jaren geleden al pleitten voor een 5-urige werkdag voor zowel mannen en vrouwen. Op die manier zijn de taken te verdelen. Wat een goed plan. Mijn vriend en ik hebben het hier vaak over gehad. Ons idee is dat we samen de kinderen opvoeden, het huishouden doen en werken aan die glanzende toekomst. Echt verdeeld dus. Want mijn vriend is niet vies van het huishouden doen (is er ook erg goed in), of het idee van poepluiers verschonen en midden in de nacht opstaan om flesjes te geven. Daarnaast zit ik niet te wachten op full-time moeder zijn. Maar toch. Ik ben soms bang dat dit een geïdealiseerd beeld is. Want daar naast allebei full-time werken is bijna geen optie (tenzij die 5-urige werkdag er dus komt...helaas gaat part-time werken nog vaak samen met afremmende carrière, wat niet past in mijn overdreven 'I want it all' toekomstbeeld). Dus er zal toch een keuze moeten worden gemaakt.
Maar, de keuzes zijn er voor mij om te maken. Ik heb niet het gevoel dat ze al voor mij zijn gemaakt. Ik voel me totaal niet belemmerd door mijn vrouw-zijn (afgezien van dat ongesteldheid echt echt echt roet in het eten gooit op bepaalde dagen van de maand, tsja, daar hebben mannen dan weer geen last van he). Ik kan het zelfs zo groot maken: ik bekijk mensen als mens, niet naar geslacht, seksuele voorkeur, afkomst of wat dan ook. En zo kijk ik ook naar mezelf. Als mens. Waarbij ik mezelf vergelijk met andere mensen. Alle andere mensen. Dat voelt heel vrij, licht ook. Ik ben blij met alle vooruitgang die is geboekt de afgelopen eeuwen, die er voor hebben gezorgd dat ik in vrijheid op kan groeien en als mens keuzes maak. Het vrouw-zijn belemmert  me niet. Het geeft me kracht, ik vind het leuk.
Hoe denk jij over je toekomst? Voel jij je ook vrij om je eigen keuzes te maken, waar zou je voor kiezen in je leven?

18 opmerkingen:

  1. Wat relaties, trouwen en kinderen betreft laten m'n ouders me erg vrij. Ik ken genoeg single vriendinnen waarvan familie standaard op feestjes vraagt of ze nog steeds niet aan de man zijn. Dat hoeven ze bij mij echt niet te proberen. Wat studie en werk betreft bemoeien m'n ouders zich wat meer met me. Ik weet dat ze dat uit liefde en bezorgdheid doen en ik zie het ook echt niet als een beperking van m'n vrijheid, maar op dat gebied zouden ze wel iets meer vertrouwen in me mogen hebben ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb het idee dat men vroeger niet per se beperkt werd door het vrouw zijn, maar doordat er nog geen mogelijkheden waren. Er was geen studiefinanciering, dus het was logisch dat je het vak van je vader leerde en dat overnam als jongen, en als vrouw ging je dan zorgen voor de kinderen zoals je dat van je moeder leerde. Met de nieuwe mogelijkheden, werd alles mogelijk. Maar echt héél fijn dat je daarin alle vrijheid hebt gekregen en niet een bepaald vak of een toekomst opgelegd hebt gekregen :). Ik vind het wel leuk om te lezen dat je zegt 'alles kan', omdat ik dat ook heb getypt in mijn gastblog. We komen nu op het punt dat die droom een beetje in duigen valt, maar we zijn juist wel opgegroeid met een doorbijtersvermogen. Als je er je best voor doet, dan kan het. Maar hee, twee stappen terug en één vooruit toch, niks mis mee.
    En wauw, dat je het er met je vriend al zo uitgebreid over gehad hebt! Ik nog niet hoor :'). Mijn vriend roept daarentegen wel dat 'ie wel huisvader wil worden en dat ik maar de carrieretijger moet gaan uithangen, haha. Geen idee eigenlijk hoe we onze tijd zouden willen verdelen, goed idee om het eens over te gaan hebben haha. Daarentegen, nog geen idee wat voor werk ik ga doen, dus een beetje onzinnig om nu al over te hebben. Het enige wat vaststaat is dat we onze kinderen op het internationaal onderwijs zetten, want meertaligheid is een must voor mij <3 (word ik nu al een pusherige moeder? neh, ik wil mijn kind een brede horizon bieden). Ik heb ook altijd geroepen mezelf als mens te zien, maar sinds ik weer in een heterorelatie zit, is dat toch wel veranderd. Vreemd he?
    Daarnaast is mijn hele idee van carrièrevrouw ook omgeslagen. Bijna klaar met mijn studie en nu helemaaaal niet de behoefte om het bedrijfsleven in te gaan. Maar wat dan wel? Weet ik veel, misschien begin ik wel een kinderboerderij. Ik wil gewoon iets doen wat ik leuk vind en waar ik energie uit haal :) Ik voel me daarin helemaal vrij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja jouw gastblog <3 komt morgen (vrijdag) online! De reden dat ik het er met mijn vriend over heb gehad, is omdat wij al bijna negen jaar samen zijn. Dan komt er op een gegeven moment een punt dat je het hier over gaat hebben. Het is ook niet nodig om dit soort afspraken heel vroeg te maken, volgens mij ben je ook nog op tijd als je dat bij wijze van spreken 'op de valreep' doet, je kunt toch niet alles plannen. Meertaligheid is trouwens wat mij betreft ook wat voor mijn kinderen, al wil ik ze niet pushen.

      Verwijderen
  3. Mijn ouders hebben mij erg vrij gehouden in mijn keuzes en ik vind het nog steeds belangrijk dat ik mijn eigen keuzes maak.
    Alleen ben ik niet helemaal opgegroeid met het idee dat ik alles kan bereiken als ik het maar wil. Dit heb ik later eigenlijk meer van de samenleving mee gekregen. Ik denk zelf dat je 'alles' wel kan bereiken wat je wilt, maar het woord 'alles' zijn niet 100 dingen. Je moet keuzes in je leven maken.
    Ik heb daarnaast precies hetzelfde als Debby hierboven. Ik wilde vroeger een carrièrevrouw worden. Nu ik afgestudeerd ben heb ik deze droom niet meer. Ik wil doen wat ik leuk vind en ik voel me vrij om te doen wat ik wil :).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar heb je een goed punt. Je moet wel keuzes maken, want je kunt niet zomaar alles gaan doen wat je maar zou willen. Maar die keuzes maken, dat is zo lastig vaak...

      Verwijderen
  4. Wat een goed stukje om te lezen! Ik ben zelf ook best vrij opgevoed en mijn ouders hebben altijd achter me gestaan wat ik ook wilde doen of worden. Erg fijn dus! Zelf ben ik erachter gekomen dat doen wat je écht leuk vind het belangrijkste is :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik ben met dezelfde insteek opgevoed. Je moet doen wat je leuk vindt, je moet ontdekken wat jouw passies zijn en waar je veel energie uit haalt. Het gaat dan niet of om je er goed in bent, maar of je het leuk vindt om te doen. En zo probeer ik mijn leven ook te leiden en mensen dezelfde stelling voor te leggen als zij twijfelen hoe het verder moet met werk/school. Qua toekomst zie ik dat ook zo, als je heel goed bent in wat je doet, je verdient er heel veel geld mee maar wordt er onwijs gelukkig van: stop er dan mee. Mijn vriend heeft dezelfde houding en pusht me ook nog steeds dagelijks om dat echt niet uit het oog te verliezen. Op die manier creëer je wel de vrijheid voor jezelf om na te jagen wat jouw dromen zijn en waar jij gelukkig van wordt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik heb een soort gelijke opvoeding gehad, weliswaar van een single mom. Volg je passie, je droom en daarnaast was mijn moeder ook echt mijn voorbeeld. Heeft enkele jaren geleden alsnog haar HBO gehaald, puur omdat ze iets extra's wilde. Ik wist al van jongs af aan, ik wil een carrière in de mode. Zogezegd heb ik zowel mijn MBO als HBO in dat pad gevolgd. We kennen het allemaal wel, de crisis.. Helaas heb ik daardoor geen werkervaring kunnen opdoen in de fashion en dan nu zwanger. Daarom ben ik van mening dat de toekomst brengt wat het brengt. Natuurlijk is het ook aan mij op mijn passie en droom niet los te laten als ik dat echt wil. Ik zie het alleen niet als belemmering, wat ik wel vaak vanuit mijn omgeving te horen krijg. Ik zie het probleem er niet van in, wilde altijd jong moeder worden, heb me studies succesvol afgerond en heb een baan. Parttime maar werk is werk! Een vriend die me steunt in alles, wat wil je nog meer. Onze kids zal ik ook zeker opvoeden dat ze hun eigen passie en droom moeten volgen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat knap en bijzonder van je moeder! Ik las op je blog inderdaad al dat jij heel sterk hebt ondervonden dat je niet van tevoren kunt verzinnen wat de toekomst brengt. Dat is helemaal waar. Ik hoop voor je dat het moederschap je super gaat bevallen, en je daarnaast je andere dromen ook nog na kunt streven :)

      Verwijderen
  7. Mooi stukje! Ik voel me ook erg vrij gelaten door mijn ouders en daar ben ik ze nog steeds erg dankbaar voor. Het belangrijkste is inderdaad dat je doet wat je leuk vindt. Dat je elke dag met plezier naar je werk gaat, je een leuke relatie hebt en je een eigen plekje hebt waar je je veilig voelt.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Leuk dat je deze themamaand hebt! Ik ben benieuwd wat er nog allemaal gaat komen.
    Wat betreft de toekomst: daar denk ik liever niet zo heel veel over na, want anders word ik helemaal gek. Ik zou het liefst niet minder dan fulltime willen werken, maar als ik kinderen heb, wat ik denk ik wel wil, zou ik die niet veertig uur per week zonder ouders laten (ervan uitgaan dat mijn eventuele partner ook fulltime zou werken). Daar zit dus wel een probleem.
    Als we kinderen uit dat hele toekomstbeeld weghalen, heb ik juist wel het idee dat the sky the limit is en dat ik alles zou kunnen doen wat ik zou willen. Maar goed, wel of geen kinderen is ook een toekomstkeuze...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Haha moeilijk he, ik herken je punt wel. Het is soms zo dubbel. Aan de ene kant carriere, aan de andere kant kinderen. Er zou toch een manier moeten zijn om die twee leuk te combineren. Zoiets als zo'n vijf-urige werkdag :)

      Verwijderen
  9. Ik ben opgegroeid met dezelfde gedachtes over de toekomst. Ik was zo vrij als een vogel en de wereld lag letterlijk aan mijn voeten. Beperkt door het vrouw zijn kwam niet in mijn woordenboek voor.
    Tot mijn lichaam besloot roet in het eten te gooien en besloot chronisch ziek te worden.
    In het begin was ik bang voor de toekomst, nu -met een gezonde mindset en 3 jaar later- durf ik weer plannen te maken.
    Het idee dat ik zo vrij ben als een vogel, dat heb ik niet meer. Mijn lichaam maakt mij beperkter en voor een groot gedeelte heb ik dat wel geaccepteerd. Wel moet ik nieuwe dromen maken en mijn toekomst opnieuw inrichten. Groots droom ik nog steeds maar het besef dat ik alles rustig aan moet plannen en met de dag moet leven maakt het allemaal iets simpeler.
    En dat is al een uitdaging op zich =)

    Bedankt voor het delen van jou inspirerende stuk. Ik kijk uit naar de rest ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat heftig, maar fijn dat je nu zo ver bent dat je weer plannen aan het maken bent. Ik kan me voorstellen dat zo'n zorgeloos gevoel dankzij een tegenwerkend lichaam wel een beetje verdwijnt. Ik hoop dat je veel van je dromen toch waar kunt gaan maken nu :)

      Verwijderen
    2. Dat is wel de bedoeling. En lukt het linksom niet dan proberen we het rechtsom nog eens. Wij vrouwen hebben niet voor niets gestreden voor onze vrijheid, en ben nog steeds van plan deze te gaan benutten. Is alleen opzoek naar nieuwe wegen. En vind het heel leuk om zo via het bloggen nieuwe persoonlijke verhalen te lezen die gedeeld worden. Dank je wel!

      Verwijderen
  10. Interessant en leuk om te lezen, Anne! Mooi hoe je deze boodschap mee hebt gekregen van huis uit. Geen druk, gaan en staan waar jij wilt...mooi!

    Zelf voel ik gelukkig ook geen druk van huis uit; mijn ouders zouden het 'leuk' vinden om opa en oma te worden, maar als dat niet zo zal gaan, is dat ook best. Alles is goed. Ze weten al jaren dat ik geen kinderen wil en dat is prima. Mijn zusje wil wel graag kinderen en heeft vaak wat meer moeite gehad met mijn idee over wel of geen kinderen. Verder zijn mijn zusje en ik ook nogal 'vrij opgevoed' in die zin dat er mensen zijn, allerlei soorten mensen. Dat de ene een vrouw is, de andere een man, de ene bruin, een ander wit, homo, lesbisch, bi, whatever, een directeur met dik salaris of schoonmaker met een laag inkomen.....ga maar door....het zijn ménsen. En die zal je altijd met respect behandelen en benaderen. Ik kan dus ook echt met alle soorten mensen overweg, ik zie dat verschil gewoon niet. Daardoor valt het mij wel extra op wanneer anderen wél een duidelijk verschil maken; ik mocht bijvoorbeeld 13 jaar geleden niet bij een vriendin thuis komen omdat ik een luizenbaantje had en niet studeerde (zij en de rest van de familie wel, hoge functies, blabla) - ik studeerde niet omdat ik niet wist wat ik wilde en vond het onzin om als nietsnut thuis te gaan hangen. Ik begreep dus ook echt niet waarom ik daar niet mocht komen. Het deed ergens zelfs een beetje pijn. Verder heb ik discussies met vrouwen gehad die het echt belachelijk vonden dat ik geen kinderen wilde; ik was een egoïst. Geen echte vrouw. Ook daar kon ik er weer niets mee. Hoezo geen echte vrouw en hoezo een egoïst omdat IK géén kinderen wil? En nu ervaar ik hoe moeilijk sommige mannen het vinden dat ik als vrouw in een doe het zelfzaak sta. Ze kunnen er niets mee, snappen het niet, behandelen me heel onbeschoft op zijn tijd...en ik snap daar op mijn manier dan weer niets van. Want ik zie niet in waarom een vrouw dit werk niet kan doen.

    De verschillen die anderen maken zorgen dus bij mij soms wel voor een soort 'druk'; de druk alles uit te moeten leggen, een reden voor elke actie die ik onderneem paraat hebben, etc. Maar tegelijk vind ik dat een belachelijk idee. Leven en laten leven; zo zijn wij opgevoed. En mannen en vrouwen? Het zijn mensen die hier en daar wat kunnen verschillen; maar dat hoeft verder nooit een probleem te zijn. En die opvoeding is diep geworteld in mijn zusje en mij; het maakt ons sterk in onze positie als vrouw. Ik zie het steeds weer..bij haar, bij mij. En het geeft mij een gevoel van trots. Geen druk. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Herkenbaar stuk. Ik ben opgegroeid in het huis van m'n moeder en stiefvader, waar alles wel iets traditioneler was. De vrouw was toch meer bedienend dan dat wij in deze generatie zijn. Ikzelf voel nu absoluut alle vrijheid om mijn eigen keuzes te maken, en het herkenbare stukje vind ik de last die dat soms op je schouders legt (die je er zelf legt). Ik heb mijn passie gevonden, moet daar van mezelf iets mee. Dit doe ik ook wel, maar het eindresultaat is er nog niet. Ondertussen moet ik van mezelf aan bepaalde maatstaven voldoen op m'n huidige werk (2 banen), en ook wil ik een leuk huisje wat inderdaad goed onderhouden is, zorgvuldig m'n spulletjes samengesteld én natuurlijk nog een goed gevuld sociaal leven. Ik heb geleerd en leer nu dat niet al deze onderdelen tegelijkertijd perfect kunnen/zullen zijn en dat dat niet erg is. Dingen mogen fout gaan, zolang je zelf positief blijft en lekker in je vel zit komt altijd alles weer goed:)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een leuke post weer! Ik kan me er helemaal in vinden. Ben ook vogelvrij opgevoed. Alle keuzes die ik maak zijn die van mij en dat is heel fijn. Het vrouw zijn belemmert me ook total niet. Misschien ook omdat ik de wereld niet in hokjes zie. Dan ervaar je die hokjes misschien ook wel een stuk minder. Ambities ben ik ook, maar dat heb ik wel een beetje bij kunnen schapen nu. Ik wil vooral gelukkig zijn. Dat staat bij mij hoger dan die geweldige carriere of dat mooie huis. Geluk met mijn lief, mijn familie en mijn vrienden. Dat motiveert mij vandaag de dag heel sterk en doen waar ik gelukkig van word. Hopelijk kan dat snel :)

    BeantwoordenVerwijderen